De hemelboom is een indrukwekkend en troostrijk symbool van herinnering. Een boom die zo hoog reikt dat hij de hemel lijkt te raken – als verbinding tussen hier en daar, tussen wie we zijn verloren en wie we blijven meedragen.
Tegen de stam staat een ladder. Niet om echt te klimmen, maar als teken van verlangen: het spreekwoordelijke moment waarop je iemand nog één keer zou willen terughalen, nog één keer zou willen aanraken of spreken.
Aan de takken van de boom hangen linten. Elk lint draagt een naamloos maar betekenisvol verhaal, met daarop de geboortedatum en sterfdatum van een dierbare. Zacht bewegend in de wind herinneren ze ons eraan dat elk leven zijn eigen begin en einde kent.
Aan een zijtak groeien blaadjes – niet willekeurig, maar precies zoveel als het aantal levensjaren van de overledene. Elk blad staat voor een jaar, een herinnering, een moment dat heeft bijgedragen aan wie iemand was.
De hemelboom is geen afscheid, maar een blijvende plek om te herinneren. Een plek om stil te staan, te voelen en te verbinden.